โลกไม่ใช่ของเรา

“บางทีเราก็เหมือนจะอยู่คนเดียวบนโลก

ไม่เห็นสนุกเลย “

แค่ประโยคสั้นๆ

ทำไมต้องมานั่งใส่ใจมากขนาดนี้นะ

หลายๆ สิ่ง หลายๆ อย่าง ที่เกิดขึ้นกับผม และคนๆ นี้ คนที่เอ๋ยประโยคนี้

บ่งบอกอยู่ตลอดเวลาว่าเราไม่เข้ากัน

หลายคราวหลายหนที่ผมพยายามตัดใจ  แต่สุดท้ายก็มีเหตุให้ต้องคิดถึงอยู่เสมอ

นี่ก็เป็นอีกครั้งหนึ่ง ที่รู้สึกเหมือนว่าประโยคนี้ส่งตรงมาที่ผม ทั้งที่ความจริงแล้ว มันอาจจะไม่ใช่ผมก็ได้

วันนั้น วันที่ประตูห้องถูกเปิดออก ผมพบเธอนั่งทำงานอยู่เพียงลำพัง

โดยไม่มีคำทักทายใดๆ ผมนั่งลงตรงหน้าคอมพิวเตอร์ถัดจากโต๊ะทำงานของเธอมาไม่ไกลนัก

หยิบหูฟัง ที่ไม่เคยใช่เมื่ออยู่ท่ามกลางผู้คน ขึ้นมาอุดหู

หูฟังที่เงียบสนิท ไม่มีเสียงเพลงใดดังออกมา

เป็นสัญญาณบอกว่า ผมไม่อยากจะโต้ตอบกับสิ่งเร้าที่อาจจะมารบกวนโสตประสาท

แต่ก็ยังคงคอยแอบฟังอยู่ลึกๆ ว่า จะมีเสียงใดหลุดออกมาจากปากของเธอรึเปล่า

ในห้องเงียบสนิท

มันเหมือนกับมีกำแพงขนาดใหญ่ กั้นเราสองคนออกจากกัน

เหมือนเราอยู่ตัวคนเดียวในห้องที่มีสองคน

มันไม่สนุกเลยจริงๆ

ผมไม่รู้ว่าประโยคข้างบนที่เธอเขียนหมายถึงความรู้สึกเดียวกับที่ผมเจอรึเปล่า

ผมไม่รู้ว่าจะผ่านมันไปได้อย่างไร

สมัยมัธยม ผมเคยเจอเหตุการณ์เช่นเดียวกันมาแล้ว ผมใช้เวลานานมาก กว่าที่จะคุยกับผู้หญิงสมัยเด็กได้อย่างปกติ

จนทุกวันนี้เธอเป็นน้องสาวที่น่ารักคนหนึ่งของผมไปแล้ว

ผมได้แต่หวังว่าผู้หญิงคนนี้ ซักวันหนึ่ง  ผมคงจะคุยกับเธอได้สนิทสนม เหมือนน้องสาวที่น่ารักของผมคนนั้น

คิดๆ ดูแล้วเหตุการณ์ ตอนเด็ก  กับเหตุการณ์ตอนนี้ก็คล้ายๆ กันเลยนะ

ถ้ามันเหมือนกันจริงๆ  เขาก็คงชอบผมด้วยแน่ๆ (แอบเข้าข้างตัวเองเล็กๆ)

แต่ผมจะทำไงดีอะ จะปล่อยให้ผ่านไป จนกลายเป็นพี่น้องกันในที่สุด ดีไหม