มนุษย์หิมะ
พึ่งรู้ว่ามนุษย์หิมะมีจริงก็วันนี้แหละ
มุราคามิ เขียนถึงมนุษย์หิมะเอาไว้ว่า (เท่าที่จำความได้นะ)
มนุษย์หิมะอยู่ขั้วโลกเหนือ
ใช้ชีวิตวันๆ จมอยู่กับตัวหนังสือบนมือที่เกาะกุมไปด้วยน้ำแข็งที่เย็นเฉียบ
นานๆ ครั้งที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมองออกไปที่นอกหน้าต่าง ไม่ได้โฟกัสไปที่จุดใดจุดหนึ่งชัดเจนนัก
เหมือนเป็นเพียงการแหงนมองเพื่อพักสายตา ก่อนที่จะก้มจมลงสู่โลกของตัวหนังสือที่อยู่ตรงหน้าอีกครั้ง
หากใครได้ไปที่บาร์ในขั้วโลกเหนือ ก็จะพบกับเขาอยู่ในมุมที่มืดมิดแ่ละหนาวเหน็บที่สุดของบาร์
อยู่เช่นนั้นไม่เคยเปลี่ยน วันแล้ววันเล่า
ดูภายนอก เขาเหมือนเคนมีเสน่ห์ ลึกลับ น่าค้นหา
และยิ่งคุณได้ทำความรู้ัจักกับเขาก็จะยิ่งรู้ว่าตัวเขามีสิ่งที่ไม่เข้าใจอีกมากมาย มันช่างท้าทายกับคุณเหลือเกิน
แรกๆ คุณจะรู้สึกดีที่ได้อยู่กับเขา พูดคุยกัน ถามถึงหลายๆ สิ่งที่คุณไม่อาจเข้าใจได้
มนุษย์หิมะจะถามถึงอดีตที่ผ่านมาของคุณ คอยเยียวยาปาดแผลที่ฝั่งลึกในจิตใจ
คุณจะรู้สึกอบอุ่นอยู่ในหัวใจแม่ว่าจะต้องอยู่ใกล้ก้อนน้ำแข็งที่หนาวเน็บที่สุดในโลก
มนุษย์หิมะไม่เคยพูดถึงอดีตของตัวเอง อาจเป็นเพราะเขาไม่อยากให้คุณแบกรับอดีตที่ปวดร้าวของเขาไว้
หรืออาจเป็นเพราะมนุษย์หิมะไม่มีอดีตให้จดจำ
ซึ่ีงมันก็เป็นสิ่งที่ดีมากๆ ในช่วงแรก ที่ได้รู้จักกัน
เมื่อคุณได้เทใจให้กับเขาอย่างไม่อาจถอนตัวได้
คุณจะรู้ว่า การที่ต้องอยู่กับสิ่งมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความดำมืด เยือกเย็น
ไม่อาจรับรู้ถึงความเศร้า ความเดียวดาย ความหวัง ของคนที่คุณรัก มันทรมานมากแค่ไหน
หากคุณเรียนรู้ที่จะยอมรับกับสิ่งเหล่านั้น คุณก็จะพบว่า
ตัวคุณเองก็ไม่ได้ต่างอะไรไปจากมนุษย์หิมะที่คุณรักคนนั้นเลย
ไม่พูดถึงอดีต ไม่เอ่ยถึงความเจ็บปวด ปกปิดความรุ่นร้อนของจิตใจไว้ภายในความเย็นยะเยือกของร่างกาย
ไม่มีประโยชน์อะไรเลย
