โลกไม่ใช่ของเรา

“การสอนสมัยนี้ไม่เหมือนเมื่อก่อน จะดุ จะว่า จะด่ามันหน่อยก็ไม่ได้ พ่อแม่มันให้ท้ายตลอด

เด็กมันออกจากบ้านแต่ไม่มาเรียนพ่อแม่มันยังไม่รู้เลย พอโทรไปถามพ่อมันนะ

มันก็บอกว่าอยู่โรงเรียน แถมมีด่ากลับมาอีกว่าเป็นครูประสาอะไรไม่รู้เรื่อง

ไปใส่ความลูกมันอีก เหนื่อย เหนื่อยกว่าเมื่อก่อนเยอะ ”

ข้อความตัดพ้อต่อระบบการศึกษาสมัยนี้ที่ผู้ปกครองเป็นใหญ่ของ ครู ที่ผมเคารพที่สุด

ดีนะที่เป็นเสียงบ่นของคนอายุห้าสิบกว่าปี

แต่ถ้ามันเป็นเสียงบ่นของครูหนุ่มรุ่นใหม่ในวันนี้

คงไม่มีใครอยากเป็นครูอีก

“เนี๊ยะ พรุ้งนี้ก็ต้องไปตามมันอีก พ่อแม่่มันโทรมาเมื่อเช้า บอกลูกไม่กลับบ้านมา 2 วันแล้ว บอกตั้งแต่วันแรกก็ไม่ยอมเชื่อ” ตามมาด้วยเสียงถอนหายใจแผ่วๆ

สายตาของพ่อเหม่อมอง ครุ่นคิด

‘เด็กมันจะไปไหนได้ พรุ้งนี้ลองสืบจากเพื่อนมันดูก็คงรู้ ‘

ปล.

ในฐานะที่เคยโดนครูตีแล้วโดนพ่อแม่ด่าซ้ำ

กับข่าวเกี่ยวกับเว็บไซตที่เปิดออกมาเพื่อแฉครูตีเด็ก

อยากจะประณามเว็บนี้เหลือเกิน

ถ้าคิดว่าึคนเป็นครูมันแย่มากขนาดนั้น ก็สอนลูกเองที่บ้านซะ

ตัวเองยังไม่มีเวลาสอนลูก ยังจะมานั่งจับผิดคนอื่นอีก

ขอบคุณครูทุกท่านที่ทำให้มีวันนี้

ขอบคุณครูมาลี อ.ประพันธ์ อ.ปัญญา ที่ไม่เคยลงเรียนวิชาแกเลย แต่ก็ช่วยสั่งสอนมาโดยตลอด

เป็นกำลังใจให้ครูทุกคนที่อยากจะสั่งสอนศิษย์ให้เป็นคนดี